علم‏عبارت است از ايمان به خدا و خضوع و خشوع در مقابل او و علمى كه براى

آخرت‏مفيد باشد.

از پيغمبر اكرم‏صلى الله عليه وآله روايت‏شده كه فرمودند:

يا اباذر من اوتي من العلم ما لايبكيه لحقيق ان يكون قد اوتي علما لاينفعه لان الله تعالى‏نعت العلماء فقال - عزوجل  «ان الذين اوتوا العلم من قبله اذا يتلى عليهم يخرون للاذقان‏سجدا× و يقولون سبحان ربنا ان كان وعد ربنا لمفعولا× ويخرون للاذقان يبكون ويزيدهم‏خشوعا» ⁽⁷²⁾ . يا اباذر من استطاع ان يبكي فليبك و من لم يستطع فليشعر قلبه الحزن وليتباك ان قلب‏القاسي بعيد من الله - تعالى -

 ولكن لايشعرون; ⁽⁷³⁾

اى اباذر! كسى كه به او علمى داده شده كه او را از خوف و خشيت‏خداوند

نمى‏گرياند، در واقع‏به او علمى داده شده كه به او سودى نمى‏بخشد، زيرا

خداوند - عزوجل - در توصيف علما فرموده:«آنها كه پيش از اين به مقام

علم و دانش رسيدند،

هرگاه اين آيات برايشان تلاوت شود، همه با كمال‏خضوع و فروتنى

سر طاعت‏برحكم آن فرود آوردند; و گويند: پروردگار ما پاك و منزه است،

البته‏وعده خداى ما محققا واقع

خواهد شد. و آنها با چشم گريان همه سر به خاك عبوديت نهاده و

پيوسته‏بر خوف و ترسشان از خدا مى‏افزايد» اى اباذر! كسى كه مى‏تواند

گريه كند، بايد گريه كند و كسى كه‏آمادگى ندارد و نمى‏تواند گريه كند،

قلب خود را محزون نموده و خود را بگرياند، به درستى كه قلب‏سخت

و غيرخاشع، از خداى تعالى دور است و در عين حال افراد سنگدل نمى‏فهمند.

تعلیم و تربیت در نهج البلاغه 

جناب آقای حسنی تعریف كردند:

روزی همراه بعضی از دوستان جهت زیارت آقای مجتهدی به قزوین رفتیم، محل

سكونت ایشان منزل آقای حاج فتحعلی بود.

بعد از اینكه لحظاتی را در خدمتشان سپری كردیم، خطاب به جناب حاج فتحعلی فرمودند:

كاغذ و قلمی تهیه كنید تا یك دو بیتی درباره حضرت ابوالفضل (علیه‌السلام) بگویم

حاج علی آقا یك برگ كاغذ و قلمی به ایشان دادند.

پشت كاغذ مقدار اندكی خط خوردگی داشت، هنگامی كه آقا آنرا گرفته و مشاهده

نمودند فرمودند:

اسم حضرت را بر روی كاغذ قلم خورده نمی‌نویسند.

این بیان و اظهار ایشان نشانگر نهایت ادب و احترام نسبت به

 اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) بود.به هر حال حاج علی آقا فوراً كاغذی

كاملاً تمیز مهیا نمودند، آنگاه آقای مجتهدی گفتند:

حضرت ولی عصر (ارواحنافداه) می‌فرمایند: هر كس با این دو بیت شعر

متوسل به عمویم قمر منیر بنی هاشم حضرت عباس (علیه‌السلام) بشود 

 حتما حاجتش برآورده خواهد شد،

و سپس شروع به خواندن بیت اول كردند و در فاصله بین بیت اول و دوم حدود نیم

ساعت با شدت تمام می‌گریستند، آنگاه بیت دوم را خواندند و باز حدود نیم ساعت

شدیداً گریه كردند، آنگاه دو بیتی را رویكاغذ نوشتیم كه عبارت بود از:

http://www.salehin.com/fa/mojtahedi/nasayeh/index.htm

جز تو ای روح روان هیچ مددکاری نیست

با که گویم راز دل را کس مرا همراز نیست

از چه جویم سر جان را در به رویم باز نیست

از ما بگو نگار فسونکار شهر را                       

ما یوسفیم و ناز زلیخا نمیکشیم

دامن کشیده ایم ز دست بتان ولی               

دست طلب ز دامن مولا نمیکشیم

پروانه ایم و طالب دلدار یکدلیم                   

 ما ناز شمع انجمن آرا نمیکشیم